Tandarts

 Mijn gebit is een ramp, en ik denk serieus dat ik binnen 15 jaar wel met een kunstgebit rondloop. Er is sprake van ontkalking en mijn glazuurlaag is in feite weg, aldus de tandarts.

Ik had afgelopen maand een afspraak, en daarna moesten er nog twee afspraken komen. Pas dan waren alle 8 (!) gaatjes weer gevuld. Daarnaast zou ik 11 'toekomstige' gaatjes hebben. Wat ze daar precies mee bedoelde snap ik niet, je hebt gaatjes of niet. Gelukkig is mijn ene kies, waar ik regelmatig last van had, begin dit jaar getrokken en hoef ik daar niet meer over in te zitten. Ik flos, ik stook en ik poets elektrisch met dure tandpasta; ik doe echt mijn best. 

De praktijk wilde graag in december alle afspraken. Toen mijn afspraak van november uitkwam op 315 euro, heb ik de afspraken van december verzet naar januari. Dan dekt mijn zorgverzekering namelijk het grootste gedeelte. 

Toen ik aan de balie de afspraken maakte, zei de mevrouw dat januari al aardig vol was en dat ik daarom beter in december zou kunnen komen. Durfde er niet helemaal tegen in te gaan. Toen ik thuis kwam, dacht ik wel; mijn portemonnee is op dit moment even belangrijker. Last van mijn huidige gaatjes heb ik (nog) niet; ik gok het erop en ga een paar weken later. Toen ik belde met de praktijk (later die week), werd er gezegd dat het makkelijk kon, in januari!

Nou vraag ik me af, wilde de eerste dame mij gewoon niet verder helpen/ zijn er meer mensen die het financieel niet redden in december en daarom wachten tot januari (en dekking vanuit zorgverzekering)? Vond het een beetje vreemd gaan allemaal.

Toch ben ik blij dat ik de boel heb kunnen verzetten. Vind de tandarts wel uitzonderlijk duur. Helaas een noodzaak op dit moment, maar fijn is anders. 

Gevraagd voor kerst

 Met kerst doen we met de schoonfamilie lootjes trekken. Ik dacht dat het wel leuk zou zijn, mijn lijstje te delen. Het totale bedrag voor een lootje is 50 euro. 

Garrett Carr - The boy from the sea. Ook al heb ik nog tig andere boeken die ik eerst nog wil lezen, deze leek me ook mooi, dus toegevoegd aan de lijst.

Emma Bridgewater - Metalen tray 'Dots'. Ik ben gek op Emma Bridgewater en heb er al diverse mokken van, en opbergblikken. Dit kleine dienblaadje lijkt me ideaal voor onze vrije ochtenden, wanneer we beneden koffie/thee/fles warme melk maken, die we dan mee naar boven nemen. Dan mag Oudste altijd bij ons in bed even t.v. kijken met een fles melk, terwijl wij onze warme dranken nuttigen.

Een bewaarblik, ook Emma Bridgewater. Leek me handig voor koekjes of theezakjes.

Het boek '500 slowcooker recepten', omdat ik vaker gebruik wil gaan maken van mijn slowcooker. Die paar keer per jaar dat ik pulled pork maak of iets soortgelijks.. ik wil hem vaker gaan gebruiken, ook met het oog op gemak. Als ik in de ochtend of vroege middag er wat in kan maken, en dan in de avond alleen aardappels of rijst erbij hoef te maken, scheelt me dat wel kookwerk. En het lijkt me ook gewoon zo lekker, al die dingen die hierin staan! 

Deze bag strap. Ik gebruik nu al zo'n 3 jaar dagelijks een grote lederen shopper van het merk Cowboysbag. De kleine hengsels draag ik op m'n schouder, het lange hengsel gebruik ik om de tas aan de kinderwagen te hangen. Het lange hengsel wat erbij zat is identiek aan de tas, en ik zit best vaak te hannesen, dat ik denk dat ik een kort hengsel pak, maar dan toch de lange in handen heb. Daarnaast is het schuif mechanisme slap geworden, waardoor hij regelmatig erg lang wordt en ik hem weer moet inkorten. Het leek me leuk om ook een beetje 'flair' aan de tas toe te voegen, en daarom heb ik om deze bag strap gevraagd.

Het totaal van mijn lijstje komt boven de 50 euro uit, dus ik zal niet alles krijgen wat erop staat. Maar dat geeft niet, er zit niks bij wat noodzakelijk is. 

Gepraat over van alles en nog wat

 Alweer anderhalf maand aan het werk, wat gaat de tijd toch snel. Ik vond het moeilijk hoor; de onregelmatige diensten, alle nieuwe cliënten (in totaal hebben we 7 ochtendroutes en 3 avondroutes, met in totaal ongeveer 110 cliënten).. het is nogal wat om een beetje een routine er in te krijgen als er soms wel een paar weken tussen zitten, dat je een cliënt ziet!

Gelukkig heb ik nu alle routes gehad, of één keer of al veel vaker. De werkwijzes (route op werktelefoon, rapporteren, veel voorkomende verpleegtechnische handelingen) zijn steeds meer eigen en ik voel me steeds meer zelfverzekerder. De eerste paar weken zaten vol met gepieker over nieuwe routes, stress tijdens de routes (omdat je toch wel wat langer bezig bent dan ingepland staat), gepieker over thuis (vooral Oudste mist mij behoorlijk en kan overstuur zijn) en het regelen van de opvang. 

Mijn man en ik zitten bij de uitgave van een nieuw rooster voor mij, die avond even samen en dan schrijven we op wanneer er opvang nodig is. Normaliter is mijn man op dinsdag en donderdag vrij, maar soms is er geruild in zijn werkrooster en staat dat nog niet in onze gezamenlijke agenda. Wanneer we een lijstje hebben met opvangdagen, open ik mijn opvang app voor de Oudste, en manlief doet het voor Jongste. Dan vragen we tegelijkertijd de opvang aan. Zo zijn we er allebei snel doorheen. Gelukkig hebben we het dan zo klaar, en is er weer tijd voor de leukere dingen. 

Ik ben blij met mijn loon; de WW waar ik tijdens mijn zwangerschap in zat, was absoluut geen vetpot. We hebben veel van onze spaarrekening moeten teren, elke maand snoepten we er wel een paar honderd euro van af. De APK en onderhoudsbeurten van beide auto's waren helaas ook behoorlijk hoog. Mijn man heeft een goed loon, maar gas/elektra en andere vaste lasten waren behoorlijk omhoog gegaan. Sparen ging dus niet zo goed het afgelopen jaar. De spaar is nu zo goed als leeg. Mijn eerste verloning, afgelopen november, was dus erg welkom. Ik had gehoopt meteen weer wat op de spaar te kunnen zetten, maar een tandartsrekening en mijn nieuwe steunzolen verhinderden dat. 

Afgelopen week was ik een weekje vrij. Dit kwam, omdat we een midweek weg wilden als gezin, bijvoorbeeld naar een Centerparcs. Dit was financieel echter niet haalbaar, en daar baalde ik wel van. Mijn man opperde toch een nachtje weg, om even het huis uit te zijn en misschien een nacht door te kunnen slapen. Dit is sinds komst van de Jongste, nog niet gebeurd. We zijn een nachtje naar van der Valk in Zwolle geweest. We hadden bij de geboorte van Jongste diner bonnen gekregen, en die hebben we gebruikt voor het avondeten (sushi) en ontbijt (Bakker Bart). We hebben dus alleen benzinekosten en de hotel overnachting moeten betalen. Ik had nog opgespaard saldo van Valk Exclusief, wat de prijs ook weer wat naar beneden haalde. Ik vond het fijn even weg te zijn; ook heb ik wel 3x in bad gezeten, een luxe die ik thuis toch wel mis. Toen ik nog bij mijn ouders woonde, ging ik bijna wekelijks in bad. Ik woon alweer 10 jaar in mijn huidige woning, en heb al vaak besproken met Manlief dat ik bij een hopelijke verhuizing (naar een koopwoning) gráág een bad wil. Hopelijk zit die er dan al in, of er moet een badkamer verbouwd worden :). 

Enfin, m'n hoofd gaat weer alle kanten op. Deze maand is ook zo druk, dat helpt ook niet als je wat rust wil creëren. Sinterklaas gehad, straks kerst, nog steeds wennen op het werk, financiële zorgen, gesnotter van de kinderen en mijzelf, het houdt voorlopig nog niet op. Wat blogjes tikken is dan wel fijn, even de zorgen uitschrijven in plaats van mijn hoofd zo bezet te houden. 

Boeiend!

 Ik was altijd al van de lijstjes, planners, notitieboeken. Ik dácht altijd dat ik het druk had, maar nu ik een man en kinderen heb.. het is wel een ander soort van drukte. Je moet gewoon om veel meer dingen denken. En waar ik na de geboorte van Oudste al behoorlijk verward en vergeet achtig werd, is dat na de geboorte van Jongste nog 10x erger geworden. Ik vergeet werkelijk waar van alles. Maar om nu voor alles een herinnering op te schrijven, werkt ook niet. En soms vergeet ik ook de herinnering op te schrijven ;)

Wel frustrerend! 

Echter... hoeveel het mij boeit is ook verandert. Wat andere mensen van mij denken, daar heb ik niet zoveel meer mee. Vroeger wel. Toen kon ik alles wel dubbel overdenken, wat zouden mensen van mij vinden, gedroeg ik mij wel normaal, zag ik er wel normaal en verzorgd uit. En hoe vermoeiend is dat? 

Afspraak bij de podoloog gehad van de week, omdat ik zo'n last heb van mijn rechtervoet. Blijkt doorgezakt te zijn, en de linkervoet begint ook al. Ik krijg zooltjes.

Dat terzijde; ik moest natuurlijk m'n voeten laten zien en ik had m'n teennagels iets van 8 weken geleden gelakt.. verder niet meer bijgewerkt. Wel geknipt, uiteraard. Maar de energie vinden om 's avonds nog die oude nagellak eraf te halen en nieuwe erop te doen, puur voor de podoloog? Vroeger had ik het wel gedaan, zeker weten. Nu, als ik 's avonds blij ben dat ik eindelijk op de bank zit? Nee. Boeit me niet. Ik heb het te druk om daarover zorgen te maken.

Net als dat ik naar de huisarts ging voor wat plekjes op mijn buik. Moedervlekjes die ik niet vertrouwde. Vroeger had ik gedacht, oh, ik zie er niet uit, die dikke buik, die rare vlekken, mijn littekens van een operatie. En nu boeit het me helemaal niks. Hoe ouder ik word, hoe minder ik erom geef. Mijn moeder heeft altijd al gezegd dat het zo zou gaan.

Ze zei vroeger wel eens, niet in deze exacte woorden maar wel deze strekking; "de jonge, knapste dames maken zich het meeste zorgen over hoe ze eruit zien, maar hoe ouder ze worden en hoe meer de boel gaat hangen, hoe minder erg ze het vinden en ze laten het zo zien." 

Ik geloofde haar nooit, natuurlijk. Was ook vol aan het puberen dus het meeste wat je vader of moeder dan zegt vind je dan stom. Maar hoe ouder ik word hoe meer ik op mijn moeder ga lijken (hallo doorgezakte voeten) en op dit punt had ze wel gelijk. Na beide bevallingen kan het me niks meer schelen. Toen was alles zo bloot en rauw, alle schaamte voorbij. Heeft dus toch positieve invloed gehad! 

Bij veel dingen denk ik nu.. Boeiend. Is ook wel een bevrijding! 

Klaar voor de start

 Het contract is ondertekend! Vanaf 1 november in dienst bij mijn nieuwe werkgever. Op 4 november heb ik mijn eerste dienst. Ik loop een dagdienst en een avonddienst mee, daarna ga ik zelfstandig op route. Vorige week heb ik meegelopen, en het was eigenlijk alles wat ik ervan verwacht had. Je hebt een paar routes 'binnenshuis', d.w.z. het senioren complex waarin ons kantoor zit, en een complex ernaast waar je zo heen kan lopen, en enkele routes 'in de wijk' en een paar routes een dorp verderop. 

Ik heb twee werkbroeken besteld. Je mag gewoon je eigen broeken aan, maar ik heb maar twee nette spijkerbroeken en die wil ik niet gebruiken voor het werk. Ik heb daarom twee zorgbroeken besteld waar ik tijdens mijn vorige baan in de zorg ook gebruik van maakte. Die heb ik toentertijd weggegeven aan een andere collega, toen ik overging naar een kantoorbaan. Ik heb nu twee nieuwe aangeschaft, een bordeaux rood, en een marine blauwe. Deze hebben zowel gewone zakken als zakken aan de zijkant van het been, wat enorm handig is voor sleutels/ handschoenen/ pieper of werktelefoon. Daarnaast ook weer een zusters-schaar besteld (onmisbaar! Hoevaak je bij cliënten wel niet in laatjes loopt te zoeken voor een schaar...) en om het leuk te maken een keycord voor de tag van het gebouw (en alle appartementen). De broeken vind ik zelf echt wel nodig; daarnaast kunnen ze op 60 of 90 graden gewassen worden en mogen ze gewoon in de droger. Altijd schone, nette werkkleding. 

Een werkjasje krijg ik van mijn werkgever. Ik krijg er twee volgens mij; de maat moet ik nog doorgeven. 

Ik merk, dat ik bij deze baan er ècht zin in heb. Bij de vorige (waar ik zelf ontslag had genomen al vóór de proeftijd inging..) had ik meteen na het sollicitatiegesprek al twijfels of dit wel wat voor mij was. En de diensten die ik heb meegelopen vond ik ook echt niet leuk. 

De dienst die ik heb meegelopen hier, was zó anders. Veel rustiger, fijner, echt mogelijk gesprekken te voeren en je weet gewoon dat je over een paar maand er lekker in zit en mensen je daadwerkelijk herkennen. Daarnaast heb ik tussen de cliënten door even tijd alleen, ook al is dat lopend van het ene naar het andere appartement, of in de auto of de fiets. Ik doe het altijd heel goed op even tijd alleen. Misschien komt dat ook, omdat het me thuis soms echt te druk word. Onze oudste kan behoorlijk druk en luid zijn, en de jongste reageert daar dan weer op, en die troost ik dan weer. De dagen zijn thuis soms erg lang. Niet erg! Maar even weg te werken is misschien ook wel fijn. Volwassenen praat, en niet alleen maar mama zijn. 

Ze hebben bij mijn nieuwe werk ook drie fietsen, voor wanneer het mooi weer is. Hoe fijn is dat! In de lente of zomer op de fiets naar de cliënten toe. Heerlijk lijkt me dat. 

Laundromat Mama

 Als ik soms lees over hoe het vroeger ging met de was, dat er zelfs elke week een hele dag aan was toegewijd, dan besef ik me maar al te goed dat we dan tegenwoordig natuurlijk niks te klagen hebben. Het is geen 'zware klus' meer. Wat het nog wel is, is tijdrovend, en véél. Nouja, veel bij ons dan. 

De eerste 6 jaar woonde ik alleen in dit huis. Ik had alleen een wasmachine, en de wasmand stond op de overloop. Zodra die vol was (ik gok één keer in de drie dagen) dan tilde ik die mee naar beneden, ging alles in de machine, en daarna ging het bij mooi weer buiten aan de lijn, of bij slecht weer binnen aan het droogrekje. Dat droogrekje werd beetje bij beetje weer leeggeplukt, tot het weer in de wasmand lag en de cyclus overnieuw begon. In de zomer hing het beddengoed heerlijk buiten aan de lijn, in de winter zat ik te hannessen met het rekje en hing ik het overtrek maar over een deur heen. 

Op een gegeven moment deed ik een luxe aankoop (zo noemde ik dat toen); een droger. Die stond boven op het kamertje bij het wasrek en was vooral handig voor mijn beddengoed, of als ik na twee diensten snel moest wassen en drogen, anders had ik geen schone werkkleding. 

Stap 1 voor meer was: krijg een vriend. Nou, die kreeg ik, en hij trok al snel bij mij in. Dat betekende dus ook zijn (werk)kleding en alles eromheen erbij. Meer handdoeken, meer theedoeken (dan wordt er meer gekookt, samen gegeten, dus meer afwas), etc. De droger is een gemak als er ineen keer meer was bij komt. 

Toen kwam stap 2: Ons eerste kindje. Man o man o man, wat kwam er veel bij. Naast de kleding ook de slaapzakken en het beddengoed, vooral na snotterige nachten of veel overgeven draaiden de apparaten over uren. Mijn arme budget Whirlpool wasmachine wist niet wat hem overkwam en begon steeds meer te protesteren bij elke lading. Hij heeft het nog even kranig volgehouden, maar op een gegeven moment was de pijp uit. 

Omdat we het destijds niet erg breed hadden, gingen we voor een tweedehands wasmachine. Volgens de advertentie van de witgoedhandelaar zou deze brandschoon zijn en klaar voor gebruik. Natuurlijk bleek niets minder waar. Op het oog was hij schoon, en de monteur had hem netjes geinstalleerd voor ons. Toen hij weg was, zou ik eerst even een kookwasje draaien met wasmachine reiniger erin, want ja, ik wilde toch even de boel doorspoelen van binnen. Alleen toen ik eens even de rubberen ring opzij duwde, zag ik al allemaal vette smurrie zitten. De haren zaten er nog in, bah! Ook het wasmiddel laatje leek schoon, maar toen ik die eruit haalde en eens even goed naar binnen keek, zat er allemaal zwarte schimmel daar waar het water in het bakje spuit. Eigenlijk weet je dan al genoeg, en dat de schimmel door het hele apparaat zit. Ik heb zo goed en grondig als ik kon de boel gepoetst met schimmelreiniger en een sopje, en toen dus die kookwas. Maar ik was zo boos, want mij was een schone machine beloofd.

Ik vond het geen fijne machine en korte programma's waren ook niet mogelijk. Normaal doe ik voor de vlekkerige kinderkleding een was + voorwas, en dat duurt in totaal zo'n anderhalf uur. Met deze machine was het kortste programma 2 uur en 45 minuten. Ik was geen fan :)

Gelukkig, en ja dat zeg ik echt, was de machine na twee weken alweer kapot. De witgoedhandelaar had garantie beloofd van drie maanden, maar hij was niet meer te bereiken. Hoe zou dat nou komen :)

Afijn, ik zei toen tegen mijn (inmiddels) man: nooit weer een tweedehands witgoed apparaat. Dus hop, wij naar de Expert gereden en een wasmachine gekocht. Rib uit ons lijf, deuk in het spaargeld, maar ik had het er voor over. Ik moet gewoon vaak kunnen wassen en ik wilde niet weer het risico lopen van wéér zo'n gore machine, die óók nog weer eens kapot gaat. 

Inmiddels hebben we ruim 2 jaar onze Samsung machine en ik ben er nog steeds zo blij mee. Lekker groot (9kg) en werkt als een tierelier. Geen schimmel, uiteraard (als ik klaar ben met wassen voor de dag, dan gaat het deurtje en laatje open zodat hij kan opdrogen) en om de zoveel tijd het zelfreinigingsprogramma draaien, of een 90 graden was met reiniger erin. 

Stap 3 was ons tweede kindje, inmiddels 4 maanden oud, en meneer Samsung staat eigenlijk elke dag te draaien. Ik kan het wel eens een dag overslaan, maar dan sta ik een dag later alles in te halen en ben ik er veel langer mee bezig. Dan maar elke dag 1 of 2! Het ligt er ook aan natuurlijk, wat er in huis gebeurt. Of alle bedden zijn verschoond, of er gesport is (dus sportkleding & extra douchen) en hoe vaak Jongste zijn truitjes onderspuugt. En mij. Hahaha. Het is niet alsof ik bij elk druppeltje melk schone kleertjes aan doe, maar soms komt er zo'n kleine vloedgolf uit en ja, dan is het wel fijn dat hij wat droogs aankrijgt. 

Meneer Samsung en meneer Zanussi (die inmiddels ook al wat jaartjes mee gaat!) draaien dus hun uren wel. Ik hoop dat de droger nog even wat jaren meegaat, ook die onderhoud ik goed. Sowieso één keer per maand alles eruit en de condensor afspoelen, en met de stofzuiger alles leegzuigen. Want die stofvlokken komen overal, niet alleen op het stof filter. Ik hoop dus, dat mijn goede onderhoud de levensduur wat verlengd.

De was is wel echt mijn ding, en ik vind het ook echt leuk om te doen. Het enigste wat mij tegenstaat, zijn die zware wasmanden weer naar boven tillen en dan alles weer onderverdelen in de kasten. Gelukkig doet mijn man dat omdat hij weet dat ik daar een hekel aan heb, hahaha. 

Nieuwe baan!

 Eerder schreef ik vier delen (een, twee, drie, vier) over mijn route naar een nieuwe baan. Na mijn tweede zwangerschap een paar maand thuisgezeten, en toen weer in de malle molen van sollicitaties en gesprekken. De eerste baan die ik had, heb ik een paar dagen meegelopen en toen besloten dat dat helemaal niks voor mij was. En dus begon de sollicitatie ronde opnieuw. Maar er is nieuws!

Vorige week heb ik een sollicitatie gesprek gehad, en deze week ook twee. Bij de eerste twee werd direct na het gesprek aangegeven dat ze me graag in dienst wilden nemen. Ik bezit over de juiste diploma's en heb flink wat jaren werk ervaring. Echter konden ze bij deze banen mij geen lange diensten garanderen. Dat betekende dus dat ik meer dagen zou moeten werken om aan mijn uren te komen. Bij het derde gesprek, wat ik gisteren had, waren ze ook enthousiast. Ook konden ze daar lange diensten garanderen. Volgens de CAO in mijn sector moeten trouwens vanaf 2026 standaard lange diensten in de thuiszorg komen, gaf zij aan. Hier ga ik mij nog eens in verdiepen. En, omdat ik een 24 uurs contract krijg, maximaal 4 dagen werken per week (dat is inclusief weekenden). Ook wordt de woensdag mijn vaste vrije dag. Dat is fijn, want dit betekend dat er incidenteel voor de maandag of vrijdag oppas of opvang geregeld moet worden voor de kinderen. Mijn man is tot juli volgend jaar elke dinsdag en donderdag vrij, daarna alleen elke donderdag. En ik dus elke woensdag sowieso. Daarnaast werk ik onregelmatig dus het kan zijn dat de jongens 's middags even een paar uurtjes heen moeten, wanneer ik begin om half 4. Mijn man is om 5 uur weer thuis, dus dat zijn maar kleine gaten om te vullen!

Ik had gesolliciteerd op een vacature in een stad dichtbij (ongeveer half uur rijden). Bij het gesprek zei ze echter dat er ook een open plek kwam op een locatie ongeveer 20 minuten bij mij vandaan, in een dorp. Er gingen daar 2 dames met pensioen, en ze dachten dat ik het wel fijner zou vinden om iets dichterbij te zijn. Hier was ik enthousiast over! Het dorp waar ik ga werken zal wat gemoedelijker zijn. Voornamelijk 'boerenbevolking', aldus de team manager tijdens het gesprek. Volgende week ga ik een ochtendje meelopen, en als ik nog steeds enthousiast ben, heb ik de dag erna het arbeidsvoorwaardengesprek. Ik ben heel benieuwd, en hoop dat ik het leuk ga vinden. Het is namelijk wel de bedoeling dat ik hier flink lang blijf, want 'jobhoppen' is niks voor mij. Ik gedij het best op voorspelbaarheid en op bekend terrein; ik begrijp dat ik eerst een paar maanden zal moeten werken voordat ik mij helemaal op mijn gemak en op mijn plekje voel, maar daarna hopelijk vele jaren werkplezier. In de latere toekomst (sowieso pas als beide jongens op school zitten) wil ik nog doorleren voor verpleegkundige, en wellicht daarna nog een specialisatie. Palliatieve zorg spreekt mij aan, en tijdens mijn vorige baan in de zorg was ik hier ook aandachtsvelder voor. Het lijkt me mooi om me daar als verpleegkundige op te specialiseren.

Maargoed, ik moet rustig aan doen, eerst maar eens een paar jaartjes als verzorgende IG. Daarna kijken wanneer er genoeg rust is thuis dat ik een dag per week naar school kan, en tijd heb voor het huiswerk.

Hoop zo erg dat het leuk is volgende week, en dat ik een nieuw stekkie heb gevonden. Het zal waarschijnlijk wat minder betalen dan de baan van vorige maand, maar ik vind werkgeluk belangrijker dan het loon. En héél veel inleveren hoef ik nou ook weer niet. Uiteindelijk komt alles weer goed, en dat gepieker was dus weer helemaal voor niks :)

Ik heb de andere twee bedrijven gemaild, bedankt voor de gesprekken en hun interesse, en dat ik heb gekozen bij een andere werkgever aan de slag te gaan. Dan is nu eindelijk de boel een beetje afgerond en kan ik op naar ons nieuwe normaal!